VII Dzień Papieski

Dziękujemy Panu Bogu za Osobę Jana Pawła II. W tym roku pragniemy przypomnieć Go sobie jako Obrońcę Godności Człowieka. Zamieszczone poniżej dwa świadectwa zaczerpnięte z książki: "Odmieniłeś moje życie" - niech sprowokują nas do zastanowienia się kim był dla nas Ojciec Św. i co Mu zawdzięczamy.

Wzrastałem dzięki Ojcu Świętemu


Pochodzę z rodziny, którą "dręczyła" choroba alkoholowa. Problem alkoholowy dotyczył jednego z członków rodziny, ale jak wiadomo, ta choroba dotykała wszystkich wokół.
Gdy weszłam w dorosłe życie, pragnęłam wyrwać się z tego wszystkiego. Zajęłam się tańcem i śpiewem. Dar od Papieża - obrazki z modlitwami Ojca ŚwięteŹgo Jana Pawła II - stały za szybą w segmencie, ale tylŹko stały...
Wyjeżdżałam za granicę na koncerty, poznawałam Europę i tak zwany wielki świat. Jednak pustka w środku serca nie znikała, ból nie mijał. Coraz barŹdziej pogrążałam się w samotności, żyłam już tylko z dnia na dzień. Bez nadziei. Aż przyszedł moment ciężkiej choroby płuc, umierałam Fizycznie, ale przede wszystkim duchowo. Przez te wszystkie lata co prawŹda nie odeszłam od Kościoła, chodziłam na Msze święŹte, przystępowałam do świętych sakramentów, ale czułam się, jakbym była zamknięta w szklanym poŹmieszczeniu. Nic już nie słyszałam, choć wewnątrz, we mnie, sumienie krzyczało: "Ja chcę usłyszeć BoŹga! Chcę być blisko Jezusa Chrystusa!".
Pamiętam dokładnie ten dzień, który rozpoczął się jak każdy inny. Był rok 1995. Od kilku miesięcy przeŹbywałam w szpitalu. Leżałam na sali wieloosobowej, gdzie był gwar, rozmowy. Każda pani coś robiła, móŹwiła, a ja próbowałam w tym czasie obejrzeć i wysłuŹchać transmisji TV z pielgrzymki Ojca Świętego JaŹna Pawła II w Skoczowie.
Nagle przestałam słyszeć jakiekolwiek rozmowy, hałas i gwar wokół mnie ucichły. Słyszałam tylko słoŹwa, które wypowiedział Papież. On mówił je jakby do mnie: ".. .czas próby polskich sumień trwa...", potrzebne są czyste sumienia. I wówczas poczułam pragnienie żarliwej modlitwy, chęć pokuty za zło popełŹnione w życiu.
Po tym dniu odbyłam spowiedź generalną, zaczꏳam codziennie uczestniczyć we Mszy świętej, często bywać na nabożeństwach majowych, czerwcowych oraz innych.
Zostałam wyleczona fizycznie i duchowo. Nastał czas, w którym zaczęłam realizować moje przyrzeczeŹnie Bogu - zaczęłam naprawiać to, co jeszcze możŹna zmienić, a inne sprawy oddawałam Bogu przed Najświętszym Sakramentem, podczas Mszy świętej. Przyjęłam krzyż, jaki ofiarował mi mój Pan i Zbawiciel.
Był to trudny czas - śmierć ojca, problemy w praŹcy z powodu mojej wiary. A jednocześnie był to okres piękny - czas wzrostu wiary i mądrości, uczenia się chrześcijaństwa i człowieczeństwa. Przeszłam dwa laŹta terapii dla dorosłych dzieci alkoholików, zdobywaŹjąc wiedzę na temat choroby alkoholowej. UczestniŹczyłam w wykładach w Studium Edukacji Narodowej oraz w rekolekcjach zamkniętych.
Od 1996 roku podejmuję nieustannie duchową adopcję dziecka poczętego, od 2000 roku objęłam coŹdzienną modlitwą różańcową Papieża Jana PawŹła II i obecnie Benedykta XVI. Od dwóch lat modlę się w intencji dwóch kapłanów.
Z zamkniętych rekolekcji przyszło światło, że naŹstępny mój krok mam zrobić na Katolicki UniwersyŹtet Lubelski, na wydział filozofii. Nie rozumiałam wówczas, dlaczego właśnie tam i ten kierunek stuŹdiów, ale poszłam.
Skończyłam studia z filozofii. A co teraz. Panie BoŹże? Co mam czynić dalej? I znów przyszło natchnieŹnie: Łomianki, do Instytutu Studiów nad Rodziną. DlaŹczego właśnie tam? Abym poznała, czym jest prawŹdziwa rodzina, kim jest człowiek w zamyśle Bożym. A tutaj na uczelni poznaję cały dorobek Papieża JaŹna Pawła II!
Nie wiem, jaki będzie mój dalszy los, jeśli Bóg poŹzwoli mi skończyć te studia. A jestem przekonana, że do końca mojego życia moim zadaniem będzie uczyć się człowieczeństwa i chrześcijaństwa. Chciałabym, za wzorem Ojca Świętego, zawierzyć całe swoje żyŹcie Bogu i Maryi: "Totus Tuus".

Maria z Poznania

W Watykanie zobaczyłam świadka, o którego prosiłam Boga

Minął miesiąc od dnia odejścia do Pana Ojca Świętego Jana Pawła II. Wtedy była to wigilia święta Miłosierdzia Bożego. Dzień dzisiejszy to święto Opatrzności Bożej. Dla mnie to szczególny dzień - 2 maja, Zygmunta - imieniny mojego ojca, którego nie znałam, bo zginął w obozie w Oświęcimiu już w 1941 roku, gdy miałam półtora roku. Bardzo to zaważyło na moim życiu i -jak teraz to widzę - na moich relacjach z Bogiem.
Wychowywały mnie kobiety, które pozostały w roŹdzinie po wojennej zawierusze. Były one bardzo reŹligijne i w pewnym momencie pozwoliłam im jakby "wyręczać" mnie w kontaktach z Bogiem, a one chcąc mi po kobiecemu pomóc, modliły się za mnie. Zaabsorbowana studiami, pracą i pielęgnowaniem choreŹgo syna, czułam ich modlitwę wstawienniczą i to mi wystarczało. Żyłam z Kościołem jakby w tle. DostrzeŹgając słabości i wady ludzkie, pytałam Boga: "Boże, czy to możliwe, aby żyć przestrzegając wszystkich Twoich przykazań? Pokaż mi chociaż jednego człowieŹka, który tak żyje".
I wtedy pojawił się On, Papież z rodu Polaków. Dziwne, ale aż w Watykanie zobaczyłam świadka, o którego prosiłam Boga. Poczułam pewność, że to właśnie ten, dany mi na moje powstanie z duchoweŹgo snu, żeby nie powiedzieć: letargu. Pobiegłam, doŹsłownie pobiegłam do spowiedzi po wielu latach przeŹrwy. Teraz widzę, jak cudowne było to zdarzenie, gdy w środku dnia weszłam do kaplicy, w której nie było nikogo poza kapłanem, który jakby czekał na mnie w konfesjonale. Po spowiedzi uśmiechnął się, mówiąc: "Teraz tak dużo ludzi się nawraca".
Było mi tak lekko, że prawie "sfrunęłam" ze schoŹdów prowadzących z kaplicy. To był początek mojego nawrócenia. Zdarzyło się to w pierwszych latach ponŹtyfikatu Jana Pawła II, dwadzieścia pięć lat temu, ale stanęło mi to bardzo żywo w pamięci, gdy po odejściu Papieża z tego świata zobaczyłam "oblegane" konfeŹsjonały i usłyszałam od znajomego kapłana, że sypia po parę godzin, gdyż ciągle spowiada.
To cudowne, że pojawienie się tego człowieka na Stolicy Piętrowej i Jego odejście wywołało podobŹne poruszenia sumień, stanowiąc jakby klamrę spinaŹjącą okres Jego świętej papieskiej posługi.
Przy naszym. Papieżu dojrzewała moja wiara. Chłonęłam wszystko, co mówił Jan Paweł II i staraŹłam się wypełniać Jego wskazania. Sięgałam pierwŹszy raz w życiu po różaniec, ponieważ On mówił, jak ta modlitwa jest ważna. Było mi bardzo trudno, ale znów usłyszałam Jego słowa: "Nie zniechęcajcie się pierwszymi trudnościami, trwajcie". Więc ufając Mu jak nikomu na świecie, trzymałam się Różańca, któŹry stał się po pewnym czasie mają codzienną modliŹtwą. Nigdy nie byłam na audiencji w Rzymie. StaraŹłam się, w miarę możliwości, pielgrzymować w Polsce. Czułam jednak wielką bliskość i duchowy kontakt z Ojcem Świętym nawet podczas telewizyjŹnych przekazów.
Zapamiętałam szczególnie jedno wydarzenie. StaŹłam w tłumie na trasie przejazdu Papieża w WarszaŹwie. W pewnym momencie miałam pewność, że OjŹciec Święty spojrzał na mnie, właśnie na mnie, z wielką miłością. To mi wystarczyło, aby poczuć JeŹgo ciepło i bliskość. Od wielu osób słyszałam, że doznały też takiego uczucia, że wzrok Papieża spotkał się tylko z ich wzrokiem, choć byli w tłumie.
Podobnego uczucia doznałam, gdy w Akcie zawieŹrzenia świata Bożemu Miłosierdziu Jan Paweł II poŹwierzał Bogu losy każdego człowieka. Odebrałam to jako troskę również o moje życie.
Myślę, że na tym polega wyjątkowość relacji Ojca Świętego z ludźmi, że każdy czuje się przez Niego nie tylko akceptowany, ale i kochany, że dla każdego chciał On jedynie dobra. Szczególnie dotyczy to Jego niedoŹszłego zabójcy, któremu z całego serca wybaczył.
Cudowną rzeczą było dla mnie obserwować, jak Papież okazuje swą miłość do Polski, jednocześnie obejmując swym sercem inne kraje i narody. PomaŹgał mi również żyć w poczuciu Świętych Obcowania: w tym mojego ojca - męczennika Oświęcimia, mojeŹgo stryja - męczennika Starobielska i Charkowa, poŹmagał mi w odnajdywaniu sensu ich ofiary.
Ojciec Święty stał mi się najbliższym w czasie JeŹgo słabości, cierpienia i choroby, gdy rósł w siłę Jego Duch. Nauczał zawsze, że chorzy są skarbem KościoŹła. Ja przypominałam to moim znajomym w okresach ich niemocy. Ale najważniejsze było dla mnie Jego świadectwo choroby i cierpienia na oczach świata.

Małgorzata z Warszawy